संघर्ष पत्रकारिताका लागि

उनको एकमात्र सपना रहेछ–जसरी हुन्छ एक सफल, सक्षम पत्रकार बन्ने ।
तर अहिले भने उनी संर्घषको कठीन मैदानमा छन् । बिहान पत्रकारिताको पढाई अनि दिनभरी पाटन औद्योगिक क्षेत्रमा सेक्युरिटी गार्ड ।
उनी हुन विपिन सापकोटा, उमेर भर्खर बीस बर्ष, हाल नमुना उच्च मा.वी. लगनखेलमा कक्षा १२ मा आमसंचार तथा पत्रकारिता लिएर अध्ययनरत । सिन्धुपाल्चोकको पिपलडाँडा गाविस–२ रहेछ उनको स्थाई थातथलो । २०६५ सालमा एस.एल.सी पास गरेका रहेछन उनले । त्यसपछी आएछन् उनी काठमाडौं शहर मनभरी मिठा–मिठा सपनाहरु बोकेर ।
सानै देखि उनको प्रिय साथी रहेछ रेडियो । शुरुमा त अच्चम लाग्थ्यो रे रेडियो देख्दा । सधैभरी कौतुहल जागिरहन्थ्यो रे–कसरी बोल्छन होला यो भाँडाभित्र मान्छेहरु ? बिस्तारै थाहा पाएछन् उनले रेडियोको वास्तविकता अनि चल्न थालेछ मनमा एउटा हुटहुटी–आफू पनि त्यसरी नै रेडियोमा बोल्ने । यसरी जन्मिएछ उनको पत्रकार बन्ने सपना । काठमाडौं छिरेपछी उनलाई पत्रिकाको नसा पनि लाग्न थालेछ ।“बरु खाना नखाई बस्न सक्छु, बिहान एकछिन मात्रै भएपनि पत्रिका नपढे दिनभरी खल्लो हुन्छ”। उनी भन्छन ।
यहाँ नआउन्जेलसम्म काठमाडौं प्रिय नाम हुने गर्छ शुरुमा । देशका दुर दराजमा रहनेहरुका लागि लाग्छ काठमाडौ भनेको आफ्ना सपनाहरु फुल्ने स्वप्न बगैचा नै हो । जब काठमाडौं टेक्छन आफ्ना कलिला सपनाहरु बाकेर तब पाँउछन् काठमाडौलाई निर्दयी र पाषाण हृदयको । एस.एल.सी पास गरेपछी उनी राम्रो जागिर अनि उपयुक्त पढ्ने वातावरण पाईएला भन्ने सोचेर सिन्धुपाल्चोकबाट काठमाडौं छिरेका रहेछन् । सबै कुरा सोचेजस्तो कहाँ हुन्छ र ? काम गर्ने ठाँउ एकातिर, पढ्ने कलेज अर्कोतिर अनि बस्ने डेरा पनि छुट्टै ठाँउमा भए पढ्न मुस्किल पर्छ भन्ने लागिरहन्थ्यो रे उनलाई । कलेज डेरा र काम नजिकै हुने भएपछी उनी पाटन औद्योगिक क्षेत्रमा काम गर्न थालेका रहेछन् । “शारिरीक श्रम पनि नपर्ने,फुर्सद भएको बेला डिउटीमा पढ्न पनि पाईने, ठिकै छ मेरो काम । ” मुस्कुराउछन् यि २० बर्षे स्वप्नील ठिटो ।
प्रत्येक बिहान ५ बजे उठ्छन रे उनी । बिहान ६ बजे देखि ९ः३० बजेसम्म लगनखेलको नमुना उच्च मा.वी.मा पढ्न जाने र १० बजे देखि साँझ ६ बजे सम्म पाटन औद्योगिक क्षेत्रको मूल गेटको डिउटी सम्हाल्ने उनको दैनिक कार्यतालिका नै बनेको रहेछ । साँझ ६ बजे देखि बेलुका ११ बजेसम्मको समय अबधीमा उनी पढ्ने लेख्ने र टि.भी.हेर्ने गर्छन । यसरी नै आफ्नो दिनचर्या बितिरहेको बताउछन् उनी ।
सकेसम्म टेलिभिजन रिर्पोटर बन्ने नसके रेडियोमा काम गर्ने लक्ष्य राखेका छन् उनले । कक्षा १२ को परिक्षा राम्रो गरेका छन् रे भन्छन–“कहिले १२ को परिक्षा सकिएला र पत्रकारिता क्षेत्रमा लाग्न पाईएला भन्ने लागिरहन्छ”। आफ्ना साथीहरु दिनभरी हल्लिएर हिँडेको देख्दा र आफू आत्मनिर्भर भएर पढेको सम्झँदा उनलाई गौरब लाग्छ रे । उनले यसरी दिनभरी काम गेरर पढेको देख्दा सबै साथीहरुबाट पनि प्रेरणा पाएका छन् । आमसंचार तथा पत्रकारिता पढाउने शिक्षक बुद्ध थापाले त सधै प्रेरणा दिइरहनु हुन्छ रे । सबैको प्रेरणाबाट उनी उत्साहित पनि छन् । भन्छन्–“म कुनै पैसाको पक्ष्यमा नलागेर, कुनै राजनीतिक बिचारले प्रभावित नभएर निश्पक्ष पत्रकारिता गर्न चाहन्छु” ।
नमुना मच्छिन्द्र उच्च मावीका प्स टु इन्चार्ज राधाकृष्ण महत विपिन अत्यन्तै जेहेन्दार, अनुशासित बिद्यार्थी रहेको बताउनु हुन्छ । उहाँ भन्नुहुन्छ–“पढाइमा राम्रो भएपनि उसले पढ्नका लागि अरु बिद्यार्थीले जति समय पाएको छैन । उसलाई पढ्नको लागि आर्थिक समस्या रहेको बुझिएको छ । कलेजबाट केही सहयोग उपलब्ध गराए पनि पर्याप्त सहयोग गर्न सकिएको छैन” ।
पत्रकारितामा लाग्ने पूर्ण मानसिकता बनाएर संघर्ष गरिरहेका उनी दिँउसो खाली समयमा पत्रिकाहरुमा छापिएका समाचारहरुलाई गहन रुपमा अध्ययन गर्छन रे । कुन ढाँचामा समाचार प्रकाशित भएको छ ? समाचार प्रस्तुत गर्न कस्तो खालको शैली अपनाईएको छ ? समाचारमा आउनुपर्ने केही कुरा छुटेका छन् की ? जस्ता कुराहरुलाई विश्लेषण गर्न उनलाई रमाईलो लाग्छ रे ।
तर कतिपय बेला भने उनलाई नरमाईलो अनुभूति पनि हुँदोरहेछ । कतिपय मानिसहरु तैले पढेर के नै गर्न सक्छस र भन्दै खिल्ली पनि उढाउँछने रे । “कामको सम्मान गर्न नजान्ने मान्छेहरु देख्दा मलाई कहिले काँही त दिक्क लागेर आँउछ” दुखेसो पोख्छन् उनी । जब पत्रकारिताको किताब पढ्न थाल्छन अरुले हेपेका कुराहरु सामान्य लाग्छ रे । हरेक कामको सम्मान हुनुपर्ने उनको बिचार छ । सादा जीवन र उच्च विचार मान्छेमा हुनुपर्ने महत्वपूण गुण हो भन्छन उनी । आफ्नो काम प्रति होच्याउनेहरुलाई विपिन गतिलो जवाफ दिन्छन्–“राज्यको चौथो अंगको रुपमा रहेको पत्रकारिता क्षेत्रमा जान लागेको मान्छे हुँ । कसैले मलाई होच्याँउछन् भने त्यो नै मेरो लागि ठुलो प्रेरणा हुने गर्छ”।