बिहान सँगै सधै सधै सिँउदो मेरो रोयो
हजरको याद संगै मुटु पनि रोयो ।
जलेको यो मुटुमाथि आँशु पोखिरहेँ
आँशभित्र मायाकै रंग घोलीरहेँ
चुरा फुट्यो, कर्म फुट्यो, भाग्य पनि फुट्यो
पत्तै नपाई मुटुबाट एउटा टुक्रा टुट्यो
औसी छायो मुहारमा, खुसी पनि झ¥यो
आकांक्षाका हजार फुल, एकै क्षणमा म¥यो
धर्मराय खुट्टा अब ढुङगा भए सबै सपना
जता हे-यो त्यतै देख्छु भत्किएका हाम्रा चाहना
जलुँ भने चितामाथि जिउदै जल्न सकिँदैन
याद तिम्रो आईहाल्छ आँशु रोकिदैन
बाँच्न एक्लै साह्रै कठिन जंगली यो समाजमा
कति सुख थिए बिगत हजुरकै माझमा
–२०६२ असोज ७
भत्तपुर
No comments:
Post a Comment