आफ्नै फोटो

घर जाँदा–आँउदा

फेरी आमाले मिस्डकल गर्नुभयो ।

काठमाडौं शहरबाट दुई–तीन घन्टाको दुरीमा भएपनि घर नगएको पूरै दुई मास भइसकेको थियो । माइतबाट एक बर्ष सम्मलाई बिदा लिएर घरतिर हिडेकी चेली झै असार हात हल्लाएर जाने तरखर गर्दै थियो । कत्ति मिस्डकल गर्छिन यि आमा–ढामा पनि ! भुतभुताउदै आकास हेरेँ । आकासले चिसो कालो मन्डी ओढीरहेको थियो । झोलामा एउटा छाता कोचेँ र लागेँ घरतिर । झोलाको भित्री खापामा फुच्चे क्यामेरा निदाइरहेको थियो । बाटोमा उसलाई ब्यूँझाए, उसले च्याप्प समातेका केही दृश्यहरु पस्कँदै छु तपाइहरु माझ:

































साँखुः मनै लोभ्याउने हरीयो धानबाली

































जोरधारो र बुढी आमैः शहरमा कहाँ पाउनु यस्तो पानी ? तर पाइन्छ अलि परको फेदी गाँउमा ।

गरे जे पनि हुन्छः फेदीमा ग्रीन हाउस पद्धतिबाट खेती गरिएको गोलभेँडा





















































फेदीस्थित एक पसल, जहाँ कुकुर र बिरालोको माया पिरती औधी झाँगीएको रहेछ ।



















कुइरोसँग लुकामारी खेल्दै काठमाडौँको कणार्ली–नाङलेभारे...


































उस्तैनै छन् गाँउका दुःखहरु

हिड्दा–हिँड्दै

पर्ख, कुनै दिन हामी यो बाटोमा रेल कुदाउने छौँ । बच्चा बेलामा मैले पनि यस्ता मोटर कति कुदाँए कति ।

त्यो रमाइलो एक दिन.........

२०६६ जेठ , @ भक्तपुर , फोटो पत्रकारिता को अभ्यासको क्रममा ।

नाङ्लेभारे– प्रकृतिको मादकतामा

एकदिन काठमाडौंको नाङ्लेभारे यस्तो देखिएको थियो ।







दोर्जेलाक्पा हिमशिखर