गीर्जाउ ! अधुरै रह्यो क्यारीकेचर सुनाउने धोको

पुर्वस्मृति संगै अगाडि बढ्दैछु । स्कुल पढ्ने केटौले जिन्दगी हाहा–हुहु गर्दै दिन कटाउने उमेरमा नमिले पनि गिरिजाप्रसाद कोईरालाको नक्कल गरिन्थ्यो साथीसंग । हरेक वर्ष गाईजात्रामा निक्लने हाँस्यव्यङ्ग्यका एक, दुईवटा रिलवाला क्यासेटहरु गाँउमा पुग्थे । त्यी बाह्रै महिना गाँउ नै थर्किने गरी ठुलो स्वरमा घन्कन्थे । तिनै रिलवाला चक्कामध्ये कुनैमा डुप्लिकेट गिरिजाप्रसाद पनि बोल्थ्यो । अनि त्यहि डुप्लिकेट कोईरालाको पनि बोली नक्कल गर्न मन लाग्थ्यो । थाहा थिएन त्यो कस्तो मान्छे हो गिरिजाप्रसाद कोईरालो ? स्कुल सकेपछी लागियो क्याम्पसतिर २०६० सालदेखि । बास्तबिक कोईरालाको स्वर अलि अलि सुनेपनि डुप्लिकेट कोईरालाको आवाज नक्कल गर्दा पनि केही मात्रामा मिल्ने भएछ । अनि त क्याम्पसतिर हुने साँस्कृतिक एवं बिद्यार्थी संगठनका कार्यक्रमको स्टेजतिर साथीहरुले धकेल्न थालीहाले । अभ्यास पनि खुब गर्न थालियो कोठाको झ्याल ढोका थुनेर ऐना हेर्दै– “म के भन्दचु भने भन्दचु की नेपोली कंग्रेच...”
बल्ल बल्ल क्यारीकेचरमा निखारता आएपछी एउटा रहर पलाएथ्यो, कुनै दिन कुनै स्टेजमा गिरिजाप्रसादकै अगाडि उनकै नक्कल गरेर देखाउने । तर गीर्जाउ ! अधुरै रह्यो क्यारीकेचर सुनाउने धोको । नेपाली राजनीतिमा जे जति राम्रा नराम्रा कार्य गरेपनि मेरो हार्दिक श्रद्धाञ्जली ।
–२०६६ चैत्र ७
ललितपुर ।