बाहुन पत्रकारको बिल्ला-घुँडानिर चोट

   

०६९ जेठ ७ गते,
विनाकारण जीवनमै पहिलोपल्ट बाहुन पत्रकारको आरोपमा  कुटाई खाइयो । साइकल पनि बाँकी राखेनन् उनीहरुले । मानौँ बाहुन हुनुनै पहिलो गल्ति भयो त्यहाँ । र दोश्रो गल्ति रहेछ क्यारे मिडियाहरुले उनीहरुले भने जसरी समाचार नलेखिदिनु ।
जेठ चौध गते भनिएको संबिधान घोषणको पूर्वसन्ध्यामा सात, आठ र नौ गतेका लागि आदिवासी जनजाति संयुक्त संर्घस समितिले आह्वान गरेको नेपालको बन्द आयोजना गरेका थिए । यसै सन्र्दभमा हामीले काठमाडौँ उपत्यकाका विभिन्न स्थानबाट प्रत्यक्ष प्रशारण गर्नेबारे अघिल्लो  दिन नै सामान्य छलफल गरेका थियौँ । क्यापिटल एफ.एम.का कार्यक्रम तथा समाचार निर्देशक  व्याकुल पाठकले हामीलाई बन्दको रिर्पोटिङ गर्दा सत्य तथ्य र निष्पक्षताई ध्यान दिदै सन्तुलित रुपमा प्रस्तुत हुन निर्देशन दिनुभएको थियो । साथै बन्दको प्रत्यक्ष प्रशारणका लागि हामीले दिँउसोको ३ वटा कार्यक्रम नैे स्थगित गरेका थियौँ ।
बन्दको पहिलो दिन जेठ सात गते सहकर्मी साथीहरु प्रकाश पोखरेल, भावना ढकाल काठमाडौका विभिन्न ठाँउबाट र मैले ललितपुरका क्षेत्रहरुबाट दिनभरी नै प्रत्यक्ष प्रशारण गर्ने योजना बनेको थियो । मेरो भागमा ललितपुरको सातदोबाटो, महालक्ष्मीस्थान, लगनखेल, ग्वार्को, पुल्चोक, धोविघाट, कुपन्डोल लगायतका क्षेत्रहरु परेको थियो । बिहान नौ बजेदेखि म सातदोबाटो, ग्वार्को, लगनखेल लगायतका क्षेत्रहरुबाट रिर्पोटिङ गरिरहेको थिँए । बिहान दश र एघार बजेको समाचार बुलेटिनमा संचारकर्मीहरु कुटिएको र प्रेसका गाडि तथा बाइक माथि आक्रमण हुन थालेको खबर आउन थालेपछि महालक्ष्मीस्थान बाट साथिको साइकल मागेर घाँटिमा प्रेस कार्ड झुन्ड्याई म रिर्पोटिङमा हिँडेँ । ग्वार्को, सातदोबाटोबाट बन्दको अवस्थाबारे प्रत्यक्ष प्रसारण गरेर म धोवीघाट तर्फ जाँदै थिँए । बाटोमा प्रेस पास देखाँउदै साइकलमा हिँड्दा पनि बन्दकर्ताहरु हान–हान, हावा निकाल भन्दै लठ्ठी लिएर आइपुग्थे । धेरै सँग जोगिदैँ म साँढे बाह्र बजे एकान्तकुना धाबिघाट पुगेको थिँए । त्यहाँ लगभग सय जनाको संख्यामा नेवार समुदायका बन्दकर्ताहरु थिए । नजिकै १५–२० जनाको संख्यामा प्रहरी पनि थिए । उनीहरु हातमा ठूल–ठूला लठ्ठी, चिर्पट, र फलामे छड बोकेर नारा लगाँउदै साइकल डो¥याँउदै हिडिरहेका सर्बसाधारणलाई समेत तर्साउदै  टायरबाट हावा निकालिदिँदै थिए । नजिकै प्रहरी देखेपछि म बिस्तारै साइकल चलाउदै नारा लगाँउदै गरेको ठाँउमा पुगेँ । नजिक पुग्नासाथै, पाखुरामा टाटु खोपेका दुई यूवाले तँलाई आज बन्द भनेको थाहा छैन् साइकल चलाउदैँ हिड्छस भन्दै साइकलको पाङ्ग्रामा धमाधम लात्ति हिर्काउन थाले । मैले भनेँ –म प्रेस बाट आएको हुँ । तपाइहरुले गरेको बन्दको हामीले आज प्रत्यक्ष प्रशारण गरिरहेका छौ । त्यसपछि उनीहरुले मेरो आइडी कार्ड मागे मैले कार्ड देखाएपछि मेरो नाम र थर पढे । कजबmदजग मबलनब ि। मेरो थरलाई लिएर उनीहरुले प्रश्न गरे । यो दंगाल हो की डंगोल हो ? मैले डंगोल हैन दंगाल हो भनेपछि उनीहरुले डंगोल भनेको त नेवार हो यो दंगाल भनेको बाहुन होकी नेवार हो भनेर सोधे । मैले बाहुन हो भनेपछि एकजनाले चोरऔला देखाँउदै उनले भने –यो बाहुन पत्रकारहरुले हाम्रो समाचार लेख्दैन । तिमीहरुले बाहुनहरुको मात्रै समाचार लेख्छ । त्यसपछि अर्कोले मेरो कार्ड छोएर भने–  यो साइकल चलाउदै सिआडी गर्न आएको हुनुपर्छ । म सात आठ जनाबाट घेरीएको थिँए । नजिकै भएका प्रहरीहरु चुपचाप रमिता हेरिरहेका थिए । उनीहरुलाई मैले आफ्नो रेर्कडर  रिर्पोटिङ डायरी, देखाएपछि डायरी पल्टाँउदै खोइ हाम्रो समाचार कहाँ छ भन्दै साइकलमा लठ्ठी र लात्तिले हान्न थाले । बाहुन पत्रकारले हाम्रो समाचार कहिल्यै लेख्दैन भन्दै एकजनाले मेरो खुट्टामा लठ्ठीले हिर्काए, घुँडा निर चोट लागेर रगत बग्यो । साइकल तोडफोड गरेर पाङ्ग्राको रिङ पनि भाँचिदिए ।  एकजना बन्दकर्ताले सरी है भन्दै भिड्बाट बाहिर निकालेर बिस्तारै जानुस है भनेर सडक किनार ल्याइदिए । उनलाई मैले तपाँहरुको बन्द सफल होस, माग पूरा होस । तपाइहरुलाई धेरै धन्यबाद भनेर त्यहाँबाट अफिस फर्किए । त्यो दिनको प्रहरीको ब्यवहार उदेक लाग्दो देखिन्थ्यो । उनीहरु हत हतियारले शु सज्जित भएर पनि अति निरिह देखिन्थे ।  बानेश्वर आएर एउटा मेडिकलमा टिटानस बिरुद्धको इनजेक्सन लिएँ । मैले क्षतिपूर्तिका  लागि कुनै पक्षसँग  माग राखेको छैन र राख्न मन पनि छैन । मेरो एउटै भनाई के छ भने–स्वतन्त्र प्रेसमाथि कसैले धावा नबोलुन् । पत्रकारहरुले निवार्ध रुपमा जनतालाई सु–सुचित गर्न, आफ्नो पेशागत धर्मको रक्षा र सम्मान होस् । अगामी दिनहरुमा यस्ता घटनाहरु नदोहोरिउन ।

 शम्भु दंगाल, रेडियो पत्रकार

क्यापिटल एफ.एम ९२.४ मेगाहर्ज

२०६९ जेठ १५ गते ललितपुर ।